edebiyatla_kan_bagi_bitmeyen_yazar_onur_cali_h31863_ffa53

ben hep geliyorum siz hiç olmuyorsunuz
neşeli bir ıslıkla geliyorum oysa kapınıza
Vivaldi’ninki değilse de bir bahar kendimce
geldiğimi bir ben biliyorum bir de pek konuşkan olmayan nesneler
basıyorum zilinize: mekanik bir kuş sesi
güldürüyor bütün kuşları
açmıyorsunuz kapınızı\niyeyse

birçok anlar geliyor giriyor o ana
sonra çıkıyorlar siz kapıyı açacaksınız ya

eski ikametgahı orman olan o tahta parçasına vuruyorum
belki daha doğal bir ses olur diye
bu sefer de ağaçlar gülüyor şaşıyorum
hiç görmemiştim sonbaharda güldüğünü ağaçların
açmıyorsunuz kapınızı\belki de duyamadınız
yaprakların ağaçlardan ayrılırken çıkardığı gürültüden

oysa çok iyi hatırlıyorum girdimdi bahçenize
meyvelerinizden yedimdi
ne zamandı hangi çağ(ımız)daydı unuttum
ama girdimdi işte bahçenize evinize değilse de

dönüyorum kapınızdan\belki evde yoksunuz
Vivaldi’nin güzü geliyor konuyor dudaklarıma

ben hep geliyorum siz hiç olmuyorsunuz
ya zaman yanlış ya da biz\bilmiyorum o kadarını

Onur Çalı 

Beytepe, 2005

Yasakmeyve’nin 35. sayısında (kasım-aralık 2008) yayımlanmıştır.