artist__220030

Müzisyen ve yazar Josh Jones’un yazısında yer alan kısa videoda, yanlış hayatlarımızı doğru yaşayamayacağımızı söyleyen Adorno, yanlış müziği doğru dinlenemeyeceğimizi de muştuluyor, sağ olsun. 60’ların popüler, savaş karşıtı ve protest müziği -Joan Baez özelinde olduğunu anlıyoruz yazıdan- hakkında şöyle konuşuyor:

Aslında, “popüler müzik” –ki bu eğlence müziği oluyor– ile siyasi protestoyu bir araya getirme teşebbüslerinin daha baştan sakat olduğuna inanıyorum. Popüler müziğin tümü, modernist bir kılıfa büründüğü yerlerde bile, bir ölçüde geçmişteki yapısından, tüketimden, eğlenceye kitlenmiş şaşı bakışından ayrılamaz durumdadır ve yeni bir işleve soyunma çabaları halen bütünüyle yüzeyseldir… Ve biri kalkıp hangi nedenle olursa olsun Vietnam Savaşının katlanılmaz olduğuna dair duygusal bir şarkı söylediğinde, dehşet verici olanı bir şekilde tüketilebilir bir şeye dönüştürdüğü ve nihayetinde onun tüketiciye yönelik özelliklerini ortaya çıkardığı için asıl katlanılmaz bulduğum şeyin bu şarkı olduğunu söylemeliyim.

Kendisinin avangard bestelerine şuradan ulaşabileceğiniz Adorno’ya katılmamak elde değil.

Dünyadakini bilemem ama Türkiye’de protest müzik denince karşımıza oldukça amorf bir kitle geliyor. Düşünsenize; mevcut iktidarın birkaç yıldır ölümü üzerinden “zararsız” hale getirmeye çalıştığı Ahmet Kaya ile Neşet Ertaş halk ozanı değildir diye yumurtlayan Uğur Işılak aynı kümede yer alabiliyor. Yanılıyorsam düzeltin, son yılların en etkili protest müziğini Bandista yapıyor ve fakat Bandista için dahi geçerli gibi Adorno abimizin sözleri. Sanki.

Tartışmaya açık bir konu.

Onur Çalı