Mehmet Özceylan

sapanla vurulan kuşların,
günahı boynuna olduğunu insanların.
göğüne karıştığını ve unuttuğu kadar kırıldığını:
budanan, rahatı kaçan, ayakta ölen,
ormanın derinine masallar, destanlar için,
ateş böceklerinden, küllerinden gelenler için,
ağaç biliyordu: istese değmezdi toprağa güneş,
yerliler çoktan göçer, ölüm gitmezdi!

ağaç biliyordu: ilk asılanın yağlı urgan olduğunu,
keten ve kenevir ruhlar taşıdığını insandan önce.
omurgası olmadığını bildikleri kadar celladın,
kanı, ruhu, aklı yok sanırlar yaprakların!

ağaç biliyordu: kitapların kendi çocukları olduğunu.
rüzgârın kuşlar taşıdığını unutanlar:
asılanları aldılar, dalları kırdılar, urganı yaktılar,
her şeyi ölümle gömdüler, ağıt yakanlar oldu!

ağaç biliyordu,
olacağı kadar yaşamıştı.

Mehmet Özceylan