Tugay Yazıcı

ölüm bir lekedir yüzlerin çoğalan sessizliğinde
kapanan çocuklar ve kediler
yokuş aşağıya inandılar
süratle
kırıldığında sözcükler akacak olan kalbe
üç vakte kadar atlıkarıncalar, çarpışan arabalar…

hangi lehçeyle ıslanıyorsa toprak
oraya varana dek yüründüğünde
toz bulutları zihnin atmosferinde kabuk
ve havanda dövülen gökyüzüne bırakılmış surat
dinene kadar şemsiye, saçak…

yağmak suyun ağıtıdır
en iyi pencereler karşılar buğunun ağrısını
bir de silueti yağmur anneler
bir de yokuş aşağı süratle…

Tugay Yazıcı