Cansel Ünveren

bir çıkmaz sokakta otururum
suyumu getirir çocuk, ağzında marlborası

pişmanlıklarım, sirenleri yanan bir polis arabası
moda sahilde kaybolur gözden

kalan sağlar bizimdirci bir pandemi çiçeğiydim balkonda
çığlık çığlığa martılar, gökyüzünden düşer gibiydiler

bak yine geldi bahar, çiçeklendi ağaçlar
yeni bir günün umudu var, hayat var

ben kader ağacı değildim, nedeni buydu
tutkularıma bıraktım kendimi
ayakkabım çingene pembesi

Cansel Ünveren